De gemanipuleerde lijkt niet erg op te letten in voorkomende gevallen. Maar is dat nu werkelijk zo?

Ik ontmoet iemand die zegt dat hij mijn hulp nodig heeft. Ik ben blij dat er eindelijk weer eens iemand hulp van me nodig heeft en zonder me af te vragen of dit nu werkelijk bedoeld wordt ga ik nijver aan de slag. Ik sla aan het redderen en help drie slagen in de rondte. Ik glim van trots en aanvaard de dank in volle tevredenheid.

Een kind weet dat iemand de ruimte geven om zelf aan de slag te gaan vaak een betere leermethode is. Het idee dat ik door mijn eigen onbewuste behoefte het onbewuste patroon van de ander alleen maar bevestig komt niet in me op, want ik hou van helpen en de credits krijgen. Ik word gemanipuleerd maar noch ik noch de ander is het zich bewust.

Wat zou er veranderen als ik wel eens wat wakkerder zou zijn? Ik zou de ander meer kansen geven, ik zou mijn eigen patronen leren herkennen, ik zou er wat minder ingeluisd worden, door mezelf.

Klinkt aantrekkelijk. Hoe doe ik dat?

Soms gaat “hoe wij zijn” in de weg zitten en dan gaan dingen niet zoals we willen. Een klant vraagt dan om verandering omdat het zo niet langer gaat. Dan gaat het niet om “wat we doen” maar “hoe we doen”. Als je er van buiten naar kijkt dan is het wel zichtbaar. Dezelfde dingen een beetje anders doen: duidelijker zijn, doen wat je zegt en zeggen wat je doet bijvoorbeeld.

Balanceren op het slappe koord. Om iets te mogen doen moet ik me aanpassen aan “hoe we zijn”. Ik moet er een beetje bijhoren, begrijpen waarom we zijn zoals we zijn. Maar ik moet er ook weer niet teveel bijhoren want dan ga ik het ook geloven, dan zie ik niet meer hoe het ook kan. Er over praten is zeggen dat het nu niet goed is, daar houdt de cultuur niet zo van. Dan hoor je “nou, dat ligt hier heel gevoelig hoor”.

Doen is veel effectiever, laten zien.  Raar hoor: hij lijkt een beetje op ons maar hij doet wel af en toe heel vreemd. Dat mag alleen als je er een beetje bij hoort. Dat kan alleen als er mensen zijn die met je mee willen doen. En als het goed is dan gaat het een beetje anders. Een beetje anders is genoeg als begin. En als er meer mensen mee doen wordt het beter en effectiever. Als je goed kijkt zie je het.

Verwacht geen pluim, jij deed niks immers, het is toch “zoals we zijn”?

Gezondheid en geluk, stond er op een kaart die ik geheel onverwacht van een voor mij volstrekt onbekende directeur van een financiële instelling kreeg. Ze waren de laatste tijd nogal in het nieuws geweest omdat de beleggers die hun geld aan hen hadden toevertrouwd wat weinig geluk hadden gehad met de aandelenkoersen. Gelukkig was het dit jaar weer wat beter. Dus het geluk was weer in de maak. En als je dan ook nog eens een beetje gezond blijft kan het niet op.

Ik kon de neiging niet onderdrukken om even achterom te kijken. Had ik het geluk beïnvloed of was het gewoon mazzel dat er geen boom op mijn hoofd is gevallen, geen vrachtwagen over me heen gedenderd is, het dak van die ijshal niet op mijn hoofd terecht gekomen is. Ik heb het geluk in die zin beïnvloed, dat ik zo weinig mogelijk over de snelweg geraasd heb, bij zware storm lekker thuis gebleven ben en niet in Milwaukee naar een ijshockeywedstrijd wilde gaan kijken. Gelukkig maar. Hoe geruststellend is het dat deze grote ongelukken door eigen toedoen mij gespaard zijn gebleven.

Zou het geluk ook wat meer in de hand te houden zijn?
Ik weet het niet.

Gelukkig Nieuwjaar.

Als vragen staat vrij vanzelfsprekend is

Als de baas nu gewoon de baas mag zijn

Als de ongeschreven regels nu eens bekend zijn

Als een steuntje in de rug de normaalste zaak van de wereld is

Als ja gewoon ja is

Als een afspraak een afspraak is

Als belangstelling tonen normaal is

Als respect voor elkaar voldoende is

Als je een beetje jezelf kan zijn

Als het niet nodig is om met je ellebogen te werken

Als nee nu eens gewoon nee is

Als kwaliteit boven mag komen drijven

Als waardering (op z’n tijd) gegeven wordt

Als je van je hart geen moordkuil hoeft te maken

Als verantwoordelijkheid gedeeld is

Als we om de beurt de kastanjes uit het vuur halen

Als …dan.

Je kunt doen wat je wil, maar als er geen vertrouwen is, dat zit je met de gebakken peren. Maar als er dan wel vertrouwen is, dan hoeft er maar iets te gebeuren of de boel ligt in duigen, dan kan je maar beter opstappen, of het nu een Kamerfractie betreft, een huwelijk of de relatie met de directeur betreft.

Als ik een beetje geluk heb dan boezem ik vertrouwen in. Hoe dat werkt weet ik niet, maar je hoort het vaak. Dat gaat dan kennelijk over iets zichtbaars, de kleding, de ogen, de lichaamstaal, of wellicht over iets hoorbaars, wat zegt hij, wanneer zegt hij dat, op welke toon. Meetinstrumenten hebben we er niet voor, helaas.

Ik moet er een beetje vertrouwen in hebben hoor ik regelmatig om mij heen. Maar hoe ik dat dan doe en welke invloed heb ik op dat gevoel van vertrouwen wordt er zelden bij gezegd.  
Het is delicaat, als het er is, is het zeer waardevol en vaak is het voorwaardelijk. Voor het slagen van bijna alles. Of misschien gewoon alles.

Een paar vragen:

Vertrouwt u de politici die nu aan het roer dreigen te komen?
Vertrouwt u erop dat het goed komt met de economie?
Vertrouwt u erop dat uw bedrijf de huidige crisis overleeft?

Als het 3 keer ja is, zou het kunnen lukken, maar ik hoor zoveel nee. Heeft het dan wel kans van slagen?

De vakantie is voorbij, en het is me gelukt. De meeste vakantiepraat ging niet over werk, over pensioenen, over crisis of nog erger kabinetsformatie. We hebben onze zinnen verzet, zoals dat zo mooi en toepasselijk heet, we hadden veel meer tijd voor, wat we in de vakantie noemden, de essentiële dingen des levens: tijd, geduld, aandacht, natuur, gezond, buitenlucht, ontspanning, interesse, een aardig, maandenlang ongelezen boek, elkaar.

Maar we zijn allemaal weer thuis, de regen spoelt onze bruine teint weg en met de wind verwaaien de eerste goede voornemens.

“Get real”, roepen wij wel eens in een training. Ja, dat wordt tijd. Stop met dagdromen, wees eerlijk tegen jezelf, pak de kansen, want die zijn er. Maar tussen woord en daad, roepen wij dan poëtisch en enigzins in het nauw gedreven.

Wij willen met een groep mensen nadenken over een paar van die zeer persoonlijke items. In onze HPL3 creëren we ruimte, hebben we een mix gemaakt van persoonlijk traject en in een kleine groep met soortgenoten nadenken over eigen ontwikkeling, persoonlijke groei en leiderschap.

Kijk maar eens op onze website bij Mogelijkheden/HPL3. We horen graag van je.

“En, weer een beetje zin om aan het werk te gaan?”
“Mwah, nog niet echt.”
“Komt wel weer.”
“Dit jaar is heb ik wel erg weinig zin geloof ik.”

Dit soort overpeinzingen horen we allemaal, elk jaar, in allerlei varianten. We vinden dat normaal, immers vakantie is veel leuker dan werk. Tijd voor jezelf, voor elkaar, niets moeten, genieten.

Ik was dit jaar in Wales en op zo’n dag dat het verstandiger is om maar binnen te zijn gingen we naar de Big Pitt, een enorme mijn, die nu museum is. We werden rondgeleid door een oud-mijnwerker. Aardige man die met veel humor vertelde over zijn baan die ergens in de vorige eeuw ophield. Kolen waren of te duur, of niet meer geliefd, ik weet het niet precies.

Ik kon me voorstellen dat het verschrikkelijk was om dagelijks onder de grond die kolen uit de aarde te hakken, ook nog eens gevaarlijk zoals we uit China en nu weer uit Chili vernemen.

Op een vraag daarover zei de oude mijnwerker dat hij morgen weer zou beginnen als ze de mijn weer open zouden gooien. Kameraadschap, samen hard werken, prachtige kolen. Ze hadden lol in hun werk, die kompels.

En ze hadden 1 week vakantie in een heel jaar.

Toch, wij van TLC zien onze waarde nu juist in dat dieper graven en doorpakken. Je komt dan in de buurt van de fundamenten van het bestaan, bij de dieper liggende kern, die mits met de juiste instrumenten bespeeld, nieuwe mogelijkheden bloot legt. Dat doet goed, doet soms pijn en het is soms eng.
Niet iedereen zit daar op te wachten, niet iedereen realiseert zich dat A zeggen ook B zeggen inhoudt. En dat leidt tot een vraag voor ons: kan het ook anders, kunnen we die grote betrokkenheid ook laten zien door een geheel andere aanvliegroute te kiezen.

We denken van wel. We blijven eigenwijs geloven in die waarde, we blijven zoeken naar vormen waarin we die kunnen leveren.

We worden met de neus op de feiten gedrukt: geld wordt minder waard, altijd al, om het maar niet over beleggingen te hebben. Je huis kan zomaar 20% minder waard zijn en in buitenlanden is dat soms veel erger. We houden de moed er maar een beetje in.

Bij TLC denken we de laatste tijd veel over onze waarde na. Wat is de waarde die wij kunnen en willen leveren. De externe consultant bijvoorbeeld, lijkt een stuk minder waard geworden: minder vraag, dus minder waard.

De TLC-waarde is altijd geweest: als zeer betrokkene een tijdje meelopen: andere perspectieven laten zien, mensen zicht geven op de mogelijkheden, een team de kracht van het samenwerken (weer) leren zien. De waarde zien van wat je doet: daar gaat het immers om. Die mogelijkheden lijken nu verstopt, ze lijken verdwenen achter economische tegenslag. En daarmee verdampt de uitdaging, vervaagt het lef en wankelt de ondernemingszin – zo lijkt het.

Maar dat ontdekken, opgraven, prikkelen en uitdagen blijft onze waarde, en wij zoeken naar alternatieve manieren om die inzet te blijven geven.
Wordt vervolgd!